Wiebe Kees groeide op in een gereformeerd gezin. Het geloof dat hij van huis meekreeg, speelde niet echt een grote rol in zijn leven. Als iemand hem in die tijd verteld had hoe hij God op een persoonlijke manier kon leren kennen, had hij daar vast wel open voor gestaan.

Toen hij 16 jaar was, was ik in Rome tijdens een schoolreis. We bezochten daar natuurlijk allemaal kerken en op een gegeven moment kwamen we bij een lange trap, ik denk dat het de zogenaamde Spaanse trappen waren. Eén van de leraren vertelde dat vrome mensen soms op hun knieën deze trap beklommen als een soort boetedoening, om dichter bij God te komen. Ik dacht bij mezelf: ‘Als dat een manier is om dichter bij God te komen, waarom niet? Ik probeer het gewoon.’ Dus ging ik als enige van mijn klas op mijn knieën biddend die trap op.

Op dat moment gebeurde er niets, maar God heeft die gebeden wel verhoord, een paar jaar later.
In 1984 verhuisde ik naar Groningen, de grote stad, om wiskunde te studeren. Wiskunde was mijn grote passie, vooral het oplossen van wiskundeolympiade problemen. Ik heb zelfs mee mogen doen aan de Internationale Wiskunde Olympiade in Praag.

In Groningen heb ik mij een tijdje in het studentenleven gestort met veel feesten en gezelligheid, maar ik had al snel door dat dit niet echt een blijvende vervulling gaf. Net als de band Doe Maar begon ik mezelf de vraag te stellen: ‘Is dit alles wat er is?’
Ik dacht: Misschien moet ik gaan reizen om mijn horizon wat te verbreden. Ik had natuurlijk niet veel geld en ik had gehoord dat je in Israël heel goedkoop een tijd kunt verblijven door in een kibbutz te gaan werken.

Zo kwam in 1986 terecht op kibbutz Erez, vlak bij de Gazastrook (één van de kibbutzen die op 7 oktober 2023 door Hamas is aangevallen).

Dat was een erg interessante en leerzame tijd. Wat in die periode verreweg de meeste indruk op mij maakte, was een uitstapje naar Jeruzalem waar ik ook de Olijfberg bezocht.

Op deze berg ligt een tuin genaamd Getsemané, waar Jezus door een enorme geestelijke worsteling heen ging, de dag voordat hij gekruisigd werd. Ik was op diezelfde plaats, toevallig helemaal alleen, er waren geen andere toeristen, en ik liet dat verhaal op mij inwerken.

De gedachte drong zich bij me op: ‘Als het echt waar is dat Jezus aan het kruis gestorven is voor onze zonden, wat doe ik voor Hem?’ Het antwoord was natuurlijk: niets! Ik leefde puur voor mezelf.
Vanaf dat moment wilde ik de waarheid weten. Mijn geloof was door het vele ‘feesten’ en andere oppervlakkigheid tot een dieptepunt gezakt, maar nu wilde ik toch op zoek gaan naar de waarheid. Als God wel bestond, dan moest ik daar natuurlijk iets mee doen.
Terug in Nederland kwam ik binnen een paar weken een jongeman tegen die een echte bekeringservaring had meegemaakt.

Hij stond te liften, ik reed er langs met de auto en gaf hem een lift. Deze jongeman heeft een jaar lang heel erg zijn best gedaan om mij te overtuigen om tot bekering te komen, maar er was iets in mij dat tegenstribbelde.

Eerst dacht ik dat ik geen bekering nodig had, omdat ik mezelf niet echt als een zondig mens zag, maar die overtuiging van zonde begon wel steeds sterker te worden.

Ik voelde dat God aan mijn hart aan het trekken was maar ik vond het spannend om me echt aan God over te geven. ‘Wat gebeurt er dan met mij? Word ik dan ook zo’n Halleluja christen? Straks ben ik mijn vrijheid kwijt!’

Brief aan God
Uiteindelijk heb ik God een brief geschreven: ‘Aan God als U bestaat….’ In die brief heb ik heel eerlijk mijn twijfels beschreven en toegegeven dat ik het zelf niet kon.

Een paar dagen later dacht ik weer aan die brief en toen werd ik me bewust van een innerlijke verandering. In plaats van altijd die innerlijke strijd was er een vrede gekomen. Ik wist nu dat Jezus ook voor mijn zonden was gestorven.

Een discipel van Jezus
Dit was het begin van een geweldig avontuur waarbij ik God steeds meer ging betrekken in mijn leven en echt een discipel van Jezus ben geworden.
Na wat omzwervingen heb ik me aangesloten bij Evangelie Gemeente de Deur in Groningen. Daar heb ik ook mijn vrouw leren kennen. We hebben jarenlang deze gemeente ondersteund en dat doen we nog steeds. Daarnaast hebben we gepionierd in Amstelveen (2001- 2003) en in Assen (2014 – 2019).

De inspiratie om een boek te schrijven
Mijn wiskundige, analytische inslag maakt dat ik bewust of onbewust altijd op zoek ben naar verbanden, naar structuur. Op een gegeven moment begon het me op te vallen dat sommige eenvoudige natuurverschijnselen ons iets kunnen leren over het geestelijk leven. Je kunt hierbij denken aan de rups en de vlinder maar ook aan elektriciteit, ziekte en gezondheid en zelfs het doorspoelen van de wc. In de loop van de jaren heb ik vele tientallen van dit soort brokjes wijsheid verzameld en daar is uiteindelijk het boek Dynamische Theologie uit ontstaan.

Connectie met Rusland
Het tweede boek, Victory in Vologda, waaraan we nu de laatste hand leggen, komt voort uit het contact met Sergei Golubev, een pastor uit Rusland. Golubev is momenteel de leider van wat wij noemen ‘de Russische fellowship’. We hebben hem en zijn vrouw Anya leren kennen in Groningen, in 1996, toen Sergei preekte in onze kerk. Het ontstaan van deze fellowship in Rusland vanaf 1992 en de ontwikkelingen vanaf die tijd zijn in mijn ogen zo bijzonder dat dit verhaal verteld moet worden, zodat mensen kunnen zien wat God kan doen als Hij een aantal mensen vindt die zich compleet willen toewijden aan Zijn wil.